Nutri-Bay-ambassadeurs @ XTERRA MAUI 2017 - Wedstrijdverslagen en foto’s Yannick Antoine: Vicewereldkampioen M40-44

Ik wilde hier graag terugkomen om deel te nemen aan de Xterra-wereldkampioenschappen, tijdens mijn laatste jaar in de categorie M40. Omdat de herfstvakantie na de wedstrijd viel, was dit een mooie gelegenheid om opnieuw met het gezin op reis te gaan. Eerst moest ik me natuurlijk kwalificeren.
Xterra Griekenland was de eerste mogelijkheid. Ik kreeg een lekke band en moest na amper 7 km mountainbiken opgeven. Een gemiste kans...
Xterra België. Ik liet niets aan het toeval over en bereidde deze wedstrijd voor door de parcoursen te verkennen, terwijl ik ook Ironman-trainingen inplande (Klagenfurt vond drie weken later plaats). In 2016 werd ik tweede, dus ik hoopte minstens even goed, of beter, te presteren. Ik werd opnieuw tweede, en toen ik van het podium stapte, wist ik dat de kwalificatie binnen was.
Ironman Klagenfurt (Oostenrijk): ik ging erheen om mijn Ironman-tijd te verbeteren, niet voor een slot. In de herfst stond er een professionele verandering gepland en het zou moeilijk zijn om dat te combineren met de training en een lang verblijf in de Pacific voor twee wedstrijden. Maar in de euforie van een goede wedstrijd (9u19), waarin ik vijfde werd bij de M40, zei Michèle dat ik de kwalificatie voor Kona moest pakken. Ik overwoog toen om tussen de twee wedstrijden door naar België terug te keren om een week te werken en mijn startdatum bij mijn nieuwe baan te vervroegen naar 15/09 (dus een maand voor Kona), in de wetenschap dat de laatste weken voor vertrek moeilijk te combineren zouden zijn (gezin, nieuwe baan, training) en dat mijn prestaties in beide wedstrijden waarschijnlijk wisselvallig zouden zijn. Na overleg met mijn nieuwe werkgever bleek het haalbaar. Let's go, ik doe de dubbel, meer voor de uitdaging dan om iets specifieks na te streven qua klassering of tijd.

Zaterdag 14/10 - Ironman Kona. Ik zal niet op de wedstrijd terugkomen, want die was veeels te lang (dit bericht is zo al lang genoeg 😁). Het klopt dat mijn training na 15/09 met 40-50% was verminderd ten opzichte van een normale Ironmanvoorbereiding, maar ik had het gevoel dat ik frisser was. Ik hoefde hier niets meer te bewijzen, dus besloot ik het "risico te nemen": risico's nemen om beter te proberen te doen, maar ook accepteren dat het minder goed kan gaan. De afloop kennen we 😜. Ook al was de tegenvallende prestatie aanzienlijk, ik zocht geen excuses en deed een nieuwe ervaring op tijdens een Ironman, met nieuwe "sensaties". Ik kwam half teleurgesteld terug, maar de optimist in mij was voor de helft tevreden dat ik was gefinisht. Maui begint hier...

Zondag 15/10: herstel met de dolfijnen 😳🐬. De fiets inpakken, Awards Ceremony en diezelfde avond weer het vliegtuig in.

Maandag-dinsdag: terugreis met een kleine omweg via Los Angeles en Universal Studios 😎

Woensdagochtend ben ik weer aan het werk 🤓. Het herstel is ... redelijk. Vermoeidheid door de reis (halverwege de middag vecht ik tegen de slaap), maar ik heb een groot deel van de wedstrijd in Kona op duurvermogen afgewerkt en de spierschade als gevolg van uitdroging, de marathon en de krampen is er, maar uiteindelijk is de algemene vermoeidheid minder groot dan na een Ironman in "wedstrijdmodus". Een paar zeer korte en rustige trainingen, en een stevige mountainbiketocht op zaterdag, gevolgd door een trailrun met Geoffray en Stéphane op zondag stellen me gerust. Het is zeker niet de ideale voorbereiding, maar ik kan kracht zetten in de beklimmingen en de intensiteit opdrijven...

Maandag-dinsdag: werk, ik heb de jetlag verteerd. De andere fiets klaarmaken, bagage, enzovoort.

Woensdag is het weer zover! Drie vliegtuigen en opnieuw 12 uur tijdsverschil later komen we woensdagavond aan op Maui.

Donderdag: het mountainbikeparcours verkennen na wat sleutelwerk (de kabel van de lockout was tijdens de reis beschadigd geraakt). Alleen het onderste deel van het parcours is geopend (de eerste 5 en de laatste 7 km); het bovenste deel is te modderig (nog erger dan vorig jaar). Dat zit me dwars, want we zijn op T-3 en het zal onmogelijk zijn om alleen het bovenste deel te doen, laat staan om op T-2 of T-1 het hele parcours opnieuw te rijden; dat zou te vermoeiend zijn. De hellingen zijn te steil om ze rustig op te rijden en nu moet ik juist frisheid opbouwen voor de wedstrijd.

Vrijdag-zaterdag: stranden, de golven testen (ze zijn dit jaar echt enorm!!!) en de laatste losmaaktraining. De website xterraplanet rekent me tot de 5 à 6 favorieten in mijn categorie (op 85 deelnemers; de leeftijdsgroep 40-44 is het sterkst vertegenwoordigd), en de Luxemburgse pers dus ook 😄. Een beetje extra druk, maar ik zou liegen als ik niet ook dacht dat het podium, en misschien zelfs de overwinning, haalbaar was — in elk geval op papier. Maar een wedstrijd, en zeker een Xterra, win je niet op papier!

Zondag 28/10: wedstrijddag. Om 6 uur 's ochtends een ontbijt van pasta met ham (niet mijn gewoonte, maar ik had mijn Gatosport de dag ervoor - alweer - verpest... geen commentaar 🤐🤣).

Daar gaan we! Het parcours is opgedroogd, de golven zijn minder sterk, de wedstrijd zal zeker compleet anders zijn dan vorig jaar! Is dat in mijn voordeel? Geen idee... ik blijf denken dat mijn klassering van 2016 ook te danken was aan een goede omgang met de moeilijkheid en de ongebruikelijke lengte van de wedstrijd. Je moest duurvermogen en weerbaarheid hebben, kracht zetten, de fiets regelmatig schoonmaken en technische problemen en valpartijen vermijden — en dat was me gelukt. Dit jaar moet je snel zijn.

Start van het zwemmen: voor één keer ga ik aan de binnenkant liggen, de kortste lijn! Ik denk dat er gevochten zal worden, maar het is het proberen waard en het lijkt me dat het grootste deel van het peloton van de 40- tot 49-jarigen (mijn startgolf) meer aan de buitenkant ligt. Ik start goed en snel, onder de hoge golven door, en daarna voelen de benen goed aan. Ik zit in een pak en zwem niet achteraan zoals soms. Australische exit, tweede ronde, en dan kom ik na ongeveer 25 minuten uit het water, 4 minuten sneller dan vorig jaar. David meldt me dat ik zestiende ben in mijn categorie. Door de start in golven sta ik daarmee 209e overall, maar in werkelijkheid zijn er al 350 à 400 deelnemers uit het water (waaronder degenen die 3 minuten eerder gestart zijn) en die op het parcours voor me zullen liggen ☹️.

Op naar het mountainbiken. Dezelfde strategie als in 2016: hard doorduwen om het grootste deel van de hoogtemeters in de eerste 12 km af te werken en zoveel mogelijk deelnemers in te halen. Vorig jaar volstond het soms om op de fiets te blijven zitten waar anderen moesten lopen, maar dit jaar fietst iedereen en dus... ontstaan er opstoppingen. Je moet voortdurend inschatten wanneer je kunt inhalen en hoeveel extra inspanning dat kost, want je moet er snel voorbij voordat de volgende versmalling of technische passage begint. Soms blijf ik achter een klein groepje wachten zonder te kunnen inhalen, en dat is frustrerend. Mijn benen werken mee, maar ik ben minder "scherp" dan vorig jaar, dat voel ik goed. Wanneer ik het bovenste deel van het parcours bereik, dat ik niet heb kunnen verkennen, maak ik enkele kleine fouten: te hard remmen, een verkeerde lijn kiezen. Ik herinner me het parcours, maar dat zegt me niet vooraf waar ik mijn wiel moet plaatsen. Ik verlies wat tijd. Er ontstaat een heen-en-weergevecht met enkele deelnemers uit mijn categorie, maar ik slaag erin telkens de overhand te nemen en een gat te slaan. In de laatste 5 km wordt de stuurtechniek weer cruciaal. Het gaat goed, op beginnende krampen in mijn adductoren en hamstrings na. In de laatste haarspeldbochten voor het parc moet ik twee deelnemers uit mijn categorie laten terugkomen en me voorbijsteken. Het mountainbiken ging snel voorbij en ik heb er enorm van genoten, maar ik weet dat mijn klassering minder goed is dan vorig jaar (in 2016 stond ik na het mountainbiken al derde).

Michèle en daarna David bevestigen inderdaad dat ik bij het begin van de trail zesde lig, ook al zitten er ongeveer 3 à 4 deelnemers op minder dan 2 minuten. Op dat moment geloof ik er niet meer echt in. Ik denk dat ik moet proberen een top 10 vast te houden en eventueel een top 5 te pakken als het vooraan misgaat. Ik word door 2 à 3 deelnemers ingehaald. Mijn benen voelen aan als hout, de eerste krampen dienen zich aan en in de eerste 4,5 km moeten we 350 meter stijgen (het equivalent van de trail van Tintigny 😉)... Ik heb een handfles meegenomen om te lopen, omdat ik weet dat het warm zal worden en de bevoorradingsposten langzaam zullen komen. Zo kan ik vaak drinken. Ik benut de zeldzame en korte vlakke of dalende stukken om weer een goede pas te vinden. Na 2 km haal ik enkele mannen opnieuw in; mijn benen komen een beetje terug. Niemand in mijn categorie... ik blijf doorduwen tot aan de grens van wat mijn spieren toelaten. Kilometer 3, kilometer 4, nog altijd niemand... vlak bij de top haal ik eindelijk een Mexicaan in die me aan het einde van het fietsen voorbij was gegaan. Ik sta in de top 5 en het parcours wordt weer gunstiger, met meer lopende stukken waarop ik met mijn enigszins herstelde benen opnieuw kan versnellen. In de volgende 2 km haal ik volgens mijn berekeningen de nummer vier, drie en vervolgens de nummer twee in. Ik beheers de krampen nu beter, maar ik zit in mijn favoriete deel: lange technische afdalingen, bochten, versnellingen, bomen om overheen te springen, beekjes, enzovoort. Achter me zit een 25- tot 30-jarige die me niet loslaat en me "vooruitduwt". Ik weet niet waar de eerste van mijn categorie is, waarschijnlijk ver voor me, maar ik blijf doorduwen en haal deelnemers uit andere categorieën in, om een eventuele terugkeer te voorkomen. Uiteindelijk zie ik de eerste niet meer terug en komt niemand meer terug, maar ik eindig de wedstrijd nadat ik alles heb gegeven! De laatste meters over het strand en daarna door het gras; David, Florence, Michèle, Maëlle en Julian staan er om me aan te moedigen. Ook zij geloofden er niet in toen ze me aan de trail zagen beginnen, maar gelukkig voor mij heb ik tot het einde geprobeerd zonder iets los te laten, en dat heeft geloond.
De eerste zette me 9 minuten achter op de mountainbike. Hij is Braziliaans kampioen crosscountry en mountainbikemarathon en was buiten bereik, ook al liep ik tijdens de trail 3 minuten op hem in.
Daarmee sluit ik het triatlonseizoen af met een positieve noot. Voor de anekdote: ik ben tiende (op 30) in het klassement van de Kona-Maui-dubbel en eerste (op ... 2 😄) in mijn categorie. In Maui zette ik een betere tijd neer dan de twee eersten van de dubbel, die in Kona rond de 9u40 finishten.

Bedankt aan iedereen voor de aanmoedigingen vooraf, het volgen tijdens de wedstrijd en de felicitaties na de wedstrijd. Speciale dank aan mijn familie die ter plaatse aanwezig was; ik denk dat dat ook heeft bijgedragen aan het succes van dit tweede deel.
Tot snel bij een wedstrijd, om samen te trainen, een stage te doen of ... een Rulles te drinken. Mahalo!